Een van de grootste schikbeelden van de klassiekerliefhebber is roest. Geen wonder dat er altijd heftig wordt gediscussieerd over de beste preventiemiddel. Sommigen roepen de hulp van de professional in, anderen doen het liever zelf. Het Duitse blad Oldtimer Markt (€ 4,10) heeft een jaar geleden 28 anti-roest middelen toegepast in testkokerbalken. In een losse bijlage van het septembernummer zijn de eerste resultaten te zien en die zijn in veel gevallen weinig bemoedigend.
Inmiddels heb ik de Alfa Giulia al weer ruim een jaar. Die tijd is voorbij gevlogen, maar dat heeft natuurlijk niks met de auto te maken.
Al sinds het begin was ik van plan de auto een keer op de rollenbank te zetten, vooral omdat de motor stotterend reageerde op gas geven, maar ook vanwege het vermogen, dat meer bij het originele 1300 blok leek te passen dan bij de tweeliter Spider-machine die in werkelijkheid voorin lag. Daar kwam nog bij dat de motor een hekel had aan toeren maken, bij dik 5.000 tpm was de koek op. Verder moest de auto worden uitgelijnd, ik had immers de verlagingsveren weer laten vervangen door de originele onderdelen. Begin september kwam het er eindelijk van: bij Ronden banden in Doetinchem was het snel bekeken, een kleine aanpassing was voldoende. Tevens werd het stuur recht gezet, aan de rand gemeten was er bij rechtuit rijden een duidelijk zichtbare afwijking van een centimeter of drie. Heel irritant als je erop gaat letten.
De grijze Giulia van Gert is bij Speedcentre geweest. Daar is het één en ander aan de afstelling gebeurd en daardoor rijdt de Juul stukken beter dan hij ooit gedaan heeft (sinds ik hem kocht). Binnenkort daarover meer, tot dan even dit filmpje waarbij ik Gert toevallig tegenkwam op de snelweg.
Ook de grijze Super is weer APK-gekeurd en kan er de komende twee jaar weer tegenaan. Op papier dan, het is natuurlijk niet gezegd dat het in de praktijk ook daarop neerkomt.
10 Juni kwam Gert even langs om wat spullen te brengen waarbij er ook wat vergeten was, ik moest dus even achter hem aan en dat was reden genoeg de witte Giulia even de garage uit te trekken.
Lang geleden… De laatste keer dat je hier over mijn belevenissen met ‘de Grijze’ kon lezen, heb ik verteld dat de motor er geen zin in had. Ik kondigde ook al aan dat ik voorlopig geen tijd had om er naar te kijken, er moest gewérkt worden. Maar vanmiddag was het dan toch zo ver. Ik heb een soort van vakantie en de Juul móést het gewoon gaan doen. Omdat ik in mijn eentje een fout zoeken bij een onwillig ontstekingssysteem niet zo handig vond, heb ik de hulp ingeroepen van een goede kennis van me die van beroep monteur is en een paar straten verderop woont. ‘Ha, leuk, nog echte ouderwetse techniek!’ Inderdaad, ouderwetse techniek, met contactpuntjes. Die ook meteen de oorzaak van alle ellende bleken te zijn – de contactvlakken waren zwart en vettig. Vreemd, want de motor had probleemloos gelopen tot ik de auto achter mijn huis zette.
Toen de verdeelkap weer op z’n plek zat, de dubbelnokker weer prachtig ronkte en we met zijn tweeën naar dat heerlijke stukje prehistorische techniek zaten te kijken, bleek de pakking onder het thermostaathuis een beetje te lekken. En als je dan ook nog weet dat de techneuten uit Milaan dat thermogeval precies boven de stroomverdeler hebben gezet… Juist ja, drup, drup, drup, je zag de verdeelkap en de condensator nat worden.
Eigenlijk had ik de Giulia vanmiddag naar de huurbox, 13 km verderop, willen brengen. Dat heb ik toch maar niet gedaan, omdat er teveel pekel op straat lag. Bij nader inzien zo verkeerd nog niet; nu kan ik volgende week misschien nog even een nieuw pakkinkje monteren en meteen de ratelende benzinepomp vervangen door de nieuwe die ik een paar weken geleden bij Autoparts Brummen heb gekocht.
In mijn vorige verslagje maakte ik melding van een startprobleem, om aan het eind tot de conclusie te komen dat de oorzaak mogelijk een gebrek aan brandstof zou kunnen zijn. Tijd om het probleem tot op de bodem uit te zoeken had ik niet (en heb ik ook tot eind november niet), maar vanmiddag heb ik toetsenbord en beeldscherm toch even in de steek gelaten om een paar jerrycans benzine te halen. Tien liter in totaal; de meter geeft nu half vol aan… Duidelijk, dat ding heeft een optimistische kijk op het leven. Carburateurs vol laten lopen en vol spanning de sleutel van het contactslot omgedraaid. De motor draait keurig rond, maar aanslaan, ho maar! Na een paar pogingen, ook met Startpilot, heb ik het opgegeven. Gezien mijn drukke bezigheden zal er dus de eerste weken niks meer van Giulia-rijden komen.
Comments (0) 
