Het was de bedoeling om, na het monteren van de TI-grille, even vlug te tanken in Duitsland om daarna rustig richting huis te toeren. De geur van verse brandstof in de neus en de geur van oude auto in mijn Mille Miglia polo zorgden er voor dat het net anders liep. Nachtelijke gorgelende kilometers.

RON102, het blijft een prettige manier van je tank volgooien, vooral als de prijs nog lager is dan die van 95 in Nederland. Met de wetenschap dat de Giulia daar lekker op loopt en het een heerlijk frisse, droge avond is besluit ik mijn favoriete asfalt maar weer eens te bezoeken. Voor het eerst dit jaar.

De dijkwegen in de omgeving zijn op het oog door de zelfde mensen bedacht als degenen die verantwoordelijk zijn voor de grote internationale circuits. Lange doordraaiers waar je met 130 doorheen wringt, korte mooie bochten waar je de 105 heerlijk kunt zetten en combinaties waarbij je iedere keer weer denkt “fjiew, weer gehaald”. Dat alles met toerentallen die bij moderne turbomotoren niet meer nodig zijn en een wegligging die iedere meter voor een lach op het gezicht zorgt.

De meter van de tank zakt zo mogelijk nog harder dan hij steeg bij het tanken een uur eerder maar wat is het toch genieten om tijdens de nachtelijke uurtjes van je klassieker te genieten als er praktisch niemand anders op de weg is. Het geluid van de Nord-motor weet iedere keer kippenvel op te wekken en het gevoel in het stuur lijkt door een waanzinnig goed communicatiebureau te zijn bedacht: spot on!

Om de techniek ook plezierig te laten terugkijken op de avond besluit ik nog even een rondje rustig aan te doen, het hart van het Supertje weer even naar een normaal ritme zien te krijgen. Via het centrum van Zevenaar rijd ik via smalle steegjes naar mijn huis, de uitlaat laat via prachtige ploffen vast weten aan la mia casa dat het niet lang meer duurt voor de Giulia weer in de garage gezet wordt voor de verdiende nachtrust. Buonanotte, morgen weer.

Noot bij foto’s: de grille is even tijdelijk gemonteerd. Er moet nog worden schoongemaakt en het logo moet nog worden gemonteerd. Vandaar dat het er ook achter wat smoezelig uit ziet.

Eindelijk, na een veel te lange winterslaap kon er afgelopen weekend weer gereden worden met de Giulia. Na maanden van stilstaan in de garage zijn gisteren de wielen nog even goed aangedraaid met een momentsleutel en kon er vervolgens gereden worden.

En dus stond een van de Targa Giulia heren op de stoep met zijn barchetta om de eerste ronde van het jaar te maken. Heerlijk!

De Giulia reed al snel alsof hij de dag er voor nog vele kilometers had gereden en ik had compleet niet het idee dat de auto bijna een half jaar niet in actie was gekomen. De nieuwe wielen staan in het echt nog mooier dan op de foto’s, ben er erg blij mee.

Ondertussen lag de grille met roostertjes thuis in de zon te drogen. Na veel manieren te hebben overwogen is er namelijk toch maar voor een ouderwetse manier gekozen om de roostertjes in de grille vast te zetten: kit!

De grille moet her en der nog even een beetje gepoetst worden en gaat de de neus van de Giulia in.

Nu de zomer er dan toch echt aan lijkt te komen kon ik gisteren niet wachten om even snel de GTA-wielen te monteren. De banden die vorig jaar werden aangeschaft en dus nog op de GB-wielen zaten werd omgelegd bij Ronden Banden en dus kon het lichtmetaal gisteren onder de Giulia gemonteerd worden.

Niet veel later stond de Giulia op vier hagelnieuwe GTA-wielen die werden aangeschaft bij Classic Alfa Parts (Prins Bredevoort). De set staat fantastisch al is het natuurlijk even wennen na acht jaar naar de vorige wielen te hebben gekeken.

Helemaal tevreden? Jazeker! Kleinigheidje zijn de bouten achter die te lang zijn voor de bijgeleverde moeren. Vermoedelijk zijn er ooit langere bouten op de naven gezet om de GB’s veilig te kunnen monteren maar deze moeten nu dus weer vervangen worden door kortere exemplaren. Aan de voorzijde geen problemen dus daar zijn de nieuwe moeren gemonteerd. Achter ziet het er dus nog héél eventjes zo uit.

En nu? Nu moet heel snel de grille gemonteerd worden zodat er gereden kan worden. Véél om precies te zijn.

Zoals 99% van de bezoekers van Alfaspeed zal weten was het vorig weekend weer klassiekerwalhalla in Essen, tijdens Techno Classica. Naast alle prachtige klassiekers (veel Italiaans dit jaar) ook erg veel onderdelen en bij een Engels bedrijf lagen er zo maar ineens roostertjes voor de Ti-grille in de juiste maat.

Roosters vinden bleek nogal lastig omdat de grote maat wel volop leverbaar is maar de kleinere maat niet heel erg veel te vinden is. In Essen liep ik er echter praktisch tegenaan en dus ging voor de som van € 15 een setje mee naar huis. Even kijken en jawel: het past!

Verder bleek het vanmorgen best handig dat er ook een iets modernere ruime auto aanwezig is. Vier wielen met banden van de Giulia blijken zonder problemen achterin de Giulietta te passen zonder de bank naar voren te klappen. Maar goed ook want daar lagen inmiddels vier hagelnieuwe GTA’s. De acht wielen en vier banden liggen inmiddels bij de bandenboer te wachten op het wisselen van de banden. Zaterdag zitten ze weer op de Giulia.

Ja hoor, na de trip van 2011 die bekend staat als ‘Three men and a Giulia‘ gaan de heren wederom een prachtige trip door Amerika maken, deze keer de ‘nieuwe’ Route 66. Met de prachtige Super van Fred die ook bij de vorige reis als vervoer diende natuurlijk.

Hans vertelt: “In Klaverblaadje 141 van dit kwartaal, op pagina 142/143 was het al te lezen: juni/juli volg ik samen met Amerikaans clublid Fred, zijn vriendin Beverley en mogelijk een paar anderen Route 66. Deze loopt van Chicago naar Santa Monica bij Los Angeles, door acht verschillende staten. We rijden hem niet helemaal. Vanaf New York rijden we zuid west om de 66 bij St. Louis op te pikken.

Route 66 was tot 1985 een belangrijke doorgaande verbinding totdat de functie door de grote Interstates werd overgenomen. Aan 66 kleeft enorm veel nostalgie, hij speelt een belangrijke rol in The American Dream, werd meermalen bezongen en bood tienduizenden langs de route werk in de vorm van motels, garages, tankstations en meer. Tegenwoordig zijn er opnieuw velen die de route tot bron van inkomsten proberen te maken, nu door middel van het bieden van onderdak, informatie en service aan toeristen en nostalgia-fans.

Ik ben benieuwd wat dat nou is, die ‘nieuwe’ Route 66. Is het een reis terug in de tijd? Zal ik de ondernemingslust en de hoop op een beter leven van de vele Amerikanen die daar ooit langs reisden kunnen invoelen? Of is het een doorzichtig commercieel pretpark van bijna 4000 km lang? Zijn de vele musea langs de route serieus te nemen of is het een bij elkaar geveegd zootje ouwe rommel? We zullen het zien. Talk to the locals is het devies voor wie de échte 66 wil beleven. Paranoïde kanttekening: ‘ja, maar die mensen zijn voor hun inkomen afhankelijk van de toeristen, dus worden de feiten niet Amerikaans aangedikt?’ Awesome or awful, that’s the question.

Aangekomen in California zetten we de reis voort naar het noorden, naar Sonoma, 40 mijl ten noorden van San Francisco, waar de National Convention van de Amerikaanse AROC wordt gehouden, het Amerikaans equivalent van ons Spettacolo Sportivo.

We reizen weer met Fred’s Giulia, die ons (Fred, Cor en ik) in 2011 ook al van Monterey/Salinas naar New York bracht met de 4000 mijl lange Three Men and a Giulia tour. Afgezien van een af en toe door het interieur vliegende deurklink ging dat absoluut probleemloos. Ondertussen heeft Fred al weer enkele verbeteringen aan de Giulia aangebracht, de carbs zijn nieuwer dan nieuw gereviseerd, er zit een compleet RVS uitlaatsysteem onder de auto, een via dit forum gevonden FISPA brandstofpomp is gemonteerd en nog enkele zaken. We plannen dit keer wel meer tijd, zodat het niet opnieuw een race tegen de klok wordt.

We zijn te volgen! Ten eerste via de blog www.route66alfa.com waar we nu nog mondjesmaat op posten maar straks hopelijk dagelijks, en de Twitteraars onder ons kunnen achter ons aan vliegen via http://twitter.com/route66alfa.”

We wilden al bijna ‘achtervolging‘ typen in de titel maar eigenlijk zou dat hier helemaal nergens op slaan, ook al is het hetzelfde sfeertje als in een doorsnee ‘inseguimento’. In deze vrij korte video is echter te zien hoe een fraaie grijze Giulia op onfortuinlijke wijze een ’180 graden draai’ maakt maar dan om de verkeerde as.

Het fragment komt uit Mark il Poliziotto uit 1975.

Meer oude video’s vind je hier.